Historia naszej miejscowości
Raba Wyżna, to miejscowość położona nad górnym biegiem rzeki Raby - dopływu prawobrzeżnego Wisły. Największym dopływem Raby jest Kosiczne, które dawniej nosiło przepiękną nazwę - Zaklęty Potok.
Dolinę Raby otaczają od zachodu lesiste grzbiety Beskidu. Widnokrąg zamyka masyw Babiej Góry. Od południa wznosi się Rabska Góra (783 m n.p.m.) czyli najwyższe wzniesienie nad naszą miejscowością, a ku zachodowi ciągnie się pasmo Żeleźnicy. Po drugiej stronie pasma, rzeki płyną do Orawy, ta do Wagu, a Wag do Dunaju i dalej do Morza Czarnego. Od wschodu góruje Piątkowa, a od północy mniejsze wzgórza, tworzące dział wód Raby i Skawy, a widnokrąg zamyka pasmo dumnego Lubonia. Dolina Raby w swym obecnym kształcie powstała wiele milionów lat temu. Ludzie tu zamieszkujący początkowo prowadzili koczowniczy tryb życia, utrzymywali się głównie z polowań i rybołówstwa.
Z dawien dawna doliny rzek stanowiły dogodne szlaki komunikacyjne. Nie dotyczyło to górnego biegu rzeki Raby, wyjątkowo niegościnnego, a także chłodnego klimatu.
Król Henryk Brodaty dążąc do kolonizacji południowych terenów przekazał obszar od Myślenic po Kotlinę Nowotarską Wawrzyńcowi Spytkowi Jordanowi (wojewodzie krakowskiemu). Ten zakładał osady na prawie magdeburskim i tak powstała Raba w 1580 roku, a regesta poborowe z 1581 roku nazywały ją Novae Radieis, czyli na „surowym korzeniu”. Osadnicy otrzymywali łany biegnące po stoku, zagrody lokowano przy drodze. Każdy osadnik posiadał własną drogę do swojego pola i nie był zależny od nikogo. Nazwiska pierwszych osadników gospodarujących na rolach dały nazwę tych ról (Zięba -Ziębówka; Mardyła - Mardyłówka). Sama nazwa wsi Raba pochodzi od rzeki. Po raz pierwszy została zacytowana w dokumencie z 1388 roku.
Rab w słowiańskim języku znaczy „niewolnik” ciężko pracujący. Ciężko tu ludzie pracowali, bo klimat i ziemia nie były sprzyjające człowiekowi. Pracowała też rzeka, żłobiąc mozolnie swoje koryto doliną pośród gór.
